Rode kraters, zwarte lavavelden en daartussen spierwitte dorpjes met groene luiken. Lanzarote was het laatste eiland van onze lange reis langs de Canarische Eilanden. In februari trokken we er ruim drie weken met de camper rond, met onze twee kleine kinderen op de achterbank. We reden van de baaien van Papagayo in het zuiden tot de kliffen van Órzola in het noorden en stopten onderweg bij bijna alles wat we tegenkwamen.
In deze blog lees je wat volgens ons de mooiste plekken van Lanzarote zijn, ingedeeld per regio. Zo zie je meteen welke bezienswaardigheden je op één dag combineert. Bij elke plek vertellen we wat we zelf zagen, wat ons tegenviel en wat je praktisch moet weten. Onderaan vind je een route langs de bezienswaardigheden van Lanzarote met de auto, verdeeld over vier dagen.
Onze top 10 bezienswaardigheden van Lanzarote in één oogopslag
Weinig tijd? Dit zijn de tien plekken die je wat ons betreft niet mag overslaan:
- Timanfaya en de Vuurbergen (#1)
- Caldera Blanca (#3)
- El Golfo en Charco de los Clicos (#5)
- De baaien van Papagayo (#10)
- La Geria (#11)
- Fundación César Manrique (#14)
- Famara (#19)
- Uitzicht over La Graciosa vanaf de kliffen (#21)
- Órzola en Caletón Blanco (#22)
- Jameos del Agua (#23)
Waar staat Lanzarote om bekend?
Lanzarote staat bekend om zijn vulkanische landschap en om kunstenaar César Manrique, die het eiland een eigen gezicht gaf. Daarbij komen een droog, zonnig klimaat, witte dorpen zonder hoogbouw en een handvol prachtige zandbaaien in het zuiden.
Het meest in het oog springen natuurlijk de vulkanen. Tussen 1730 en 1736 vond hier een van de langste vulkaanuitbarstingen uit de recente geschiedenis plaats, die een kwart van het eiland onder de lava bedolf. Rij je door het zuidwesten, dan zie je kraters, lavastromen en hellingen in tinten van zwart, roestbruin en oker. Op de foto’s lijkt het soms een andere planeet.
Wat Lanzarote anders maakt dan de buureilanden, is de hand van César Manrique. Deze kunstenaar uit Arrecife zorgde ervoor dat het eiland laag en wit bleef, zonder reclameborden langs de weg. Daarnaast bouwde hij grotten, tuinen en uitzichtpunten om tot bezienswaardigheden die naadloos opgaan in het landschap. Zijn werk kom je overal tegen, van de lavatunnel van Jameos del Agua tot het monument in het hart van het eiland.
Het hele eiland is sinds 1993 een UNESCO-biosfeerreservaat. Dat merk je aan de manier waarop natuur en bebouwing in balans zijn gehouden. Na de drukte op Tenerife en Gran Canaria voelde Lanzarote voor ons opvallend overzichtelijk en verzorgd.
Ook de stranden horen erbij. De goudgele baaien van Papagayo en het lange surfstrand van Famara zijn heel anders dan de zwarte kiezelstranden aan de westkust. Zwemmen doe je vooral aan de zuid- en oostkant, want in het westen en noorden is de oceaan vaak woest.
→ Ontdek de 16 leukste activiteiten op Lanzarote
Waar te verblijven op Lanzarote?
Lanzarote is klein: van Playa Blanca naar Órzola rijd je ruim een uur. Je kunt dus prima vanuit één plek het hele eiland verkennen. Met kinderen kozen wij het liefst voor Costa Teguise, wie rust zoekt zit goed in het noorden, en wie vooral wil roadtrippen en hiken slaapt het mooist in een dorp aan de rand van Timanfaya.
#1 Oasis Lanz Beach Mate is een appartementencomplex in Costa Teguise, op een paar minuten lopen van Playa Jablillo, het rustigste kinderstrand dat we op het eiland vonden. Er zijn aparte kinderbaden, en met een keukentje regel je het ontbijt zelf.
#2 La Casona de Yaiza zit in een herenhuis uit de negentiende eeuw in het witte dorp Yaiza, met een zwembad op de binnenplaats. Timanfaya, El Golfo en de zoutpannen van Janubio liggen allemaal binnen een kwartier rijden.
#3 Hotel Emblemático La Casa de los Naranjos is een klein hotel in een oud pand midden in Haría, met acht kamers die allemaal een eigen inrichting hebben. Een rustige uitvalsbasis voor de grotten, de kliffen en de kust in het noorden.
→ Ontdek de 7 fijnste gebieden om te verblijven op Lanzarote
Heb je een auto nodig op Lanzarote?
Wil je de bezienswaardigheden van Lanzarote zelf ontdekken, dan is een auto bijna onmisbaar. De bus rijdt vooral tussen Arrecife en de badplaatsen, terwijl plekken als Caldera Blanca, Famara, Papagayo en de kliffen in het noorden daarbuiten liggen. De wegen zijn goed, rustig en overzichtelijk. Alleen naar Papagayo en een paar stranden aan de westkust rijd je een stuk over gravel.
Een huurauto regel je het makkelijkst via Sunny Cars. Daar zitten de belangrijkste verzekeringen standaard in de prijs, inclusief terugbetaling van het eigen risico, en een kinderzitje boek je meteen mee.
→ Bekijk huurauto’s op Lanzarote bij Sunny Cars
Rijd je liever niet zelf? Voor Timanfaya, de Manrique-plekken en de grotten in het noorden zijn er dagtours met ophaalservice vanuit de badplaatsen. Je vindt ze bij de bezienswaardigheden hieronder.
Wat is de beste reistijd voor Lanzarote?
Lanzarote is het hele jaar door een zonbestemming. In de winter is het overdag meestal rond de twintig graden en in de zomer loopt het op tot dertig, met een frisse passaatwind die het draaglijk houdt. Regen valt er weinig: Lanzarote is een van de droogste Canarische Eilanden.
Wij waren er in februari en dat vonden we een fijne maand om rond te trekken. Warm genoeg voor het strand, koel genoeg om te wandelen, en na een zeldzame regenbui kleurden de lavavelden hier en daar met bloemen. Wel kregen we te maken met calima, een warme wind uit de Sahara die fijn zand meebrengt. Een paar dagen was de lucht geel en wazig, maar de zonsondergangen waren daardoor extra bijzonder.
Wil je de drukte vermijden, ga dan buiten de schoolvakanties. Rond kerst, carnaval en in de zomer zijn de bekende plekken flink bezocht.
De mooiste plekken in het zuiden en westen
#1 Timanfaya: de Vuurbergen van Lanzarote
Je rijdt Nationaal Park Timanfaya binnen en het landschap verandert in één klap. Geen struik meer, alleen kraters en lava in alle kleuren tussen zwart en roestrood. De doorgaande weg tussen Yaiza en Mancha Blanca loopt dwars door het park, dus ook zonder ticket zie je er al veel van. Stoppen langs de weg mag niet, en wandelen in het park alleen met een officiële gids.
Het hart van het park zijn de Montañas del Fuego bij het Islote de Hilario. Hier stap je in een bus die je over de Ruta de los Volcanes langs kraters en lavatunnels voert. Bij het bezoekerscentrum laten medewerkers zien hoe heet de grond nog is: water dat in een gat wordt gegoten spuit seconden later als stoom omhoog. In restaurant El Diablo wordt vlees gegrild boven de hitte van de vulkaan.
De busroute hebben wij zelf overgeslagen. Met twee kleine kinderen zagen we het niet zitten om in een volle bus te zitten zonder uit te kunnen stappen. Wie het park echt van binnen wil zien, kan er niet omheen: het is de enige manier om op de kraters te komen.
Kaartjes koop je alleen nog online, voor een vaste datum en tijdslot, via de officiële site van de Montañas del Fuego. Aan de kassa worden ze niet meer verkocht, en kinderen tot en met zes jaar mogen gratis mee. Liever geen gedoe met tijdsloten? Bij een tour is het ticket al geregeld.
→ Boek een halve dag tour langs de Vuurbergen van Timanfaya
#2 Mancha Blanca: het gratis bezoekerscentrum
In plaats van de bus bezochten wij het bezoekerscentrum van Mancha Blanca, aan de noordkant van het park. Het is gratis en geeft een goed beeld van wat hier in de achttiende eeuw gebeurde. Met maquettes, filmpjes en ooggetuigenverslagen van de pastoor van Yaiza volg je hoe het ene dorp na het andere onder de lava verdween.
Vanaf een houten pad achter het gebouw kijk je uit over een lavaveld dat tot aan de horizon loopt. Binnen is ook een ruimte waarin een uitbarsting wordt nagebootst, met gerommel en trillingen. Onze dochter vond dat veel te spannend, dus die zaal hebben we snel weer verlaten.
Hier beginnen ook de begeleide wandelingen door het nationaal park. Die zijn gratis, maar je moet ze ruim van tevoren reserveren.
#3 Caldera Blanca: een wandeling naar een reuzenkrater
Wil je een vulkaan zelf beklimmen, dan is Caldera Blanca de wandeling van het eiland. Sebastiaan liep hem op een vroege ochtend, terwijl ik met de kinderen bij de camper bleef. Het pad begint bij het dorpje Mancha Blanca en loopt eerst vlak door een ruw lavaveld, langs de kleinere krater van de Montaña Caldereta.
Daarna gaat het steil omhoog naar de rand van de krater, die meer dan een kilometer breed is. Boven loop je een stuk over de kam, met aan de ene kant de enorme lege kom en aan de andere kant de lavavelden van Timanfaya. Volgens Sebastiaan was het een van de mooiste uitzichten van onze hele Canarische reis.
Reken op ongeveer tien kilometer heen en terug en drie tot vier uur lopen. Een vergunning heb je niet nodig. Er is geen schaduw, dus ga vroeg en neem genoeg water mee. Voor jonge kinderen is de klim naar de rand te steil en los.
#4 Volcán El Cuervo: een rondje om de vulkaan en zo de krater in
Bij El Cuervo begon in 1730 de grote uitbarsting, en deze vulkaan kun je met het hele gezin verkennen. Vanaf een kleine parkeerplaats aan de weg van Masdache naar Tinajo loop je over een vlak pad door het lavaveld naar de kegel.
Wij liepen eerst het rondje om de vulkaan, ongeveer vier kilometer over een goed pad. Dat ging prima met de kinderen, al moesten we de jongste het laatste stuk dragen. Daarna stapten we via een opening in de flank de krater in, met hoge rode wanden om ons heen. Voor de kinderen was dat het hoogtepunt: echt in een vulkaan staan.
Er is onderweg geen schaduw, dus neem water en petjes mee. Laat de lavasteentjes liggen, want het gebied is beschermd.
#5 El Golfo en Charco de los Clicos: een groen meer aan zee
El Golfo is een klein wit vissersdorp aan de westkust, met visrestaurants aan het water. Even buiten het dorp ligt de bekendste foto van Lanzarote: Charco de los Clicos, een felgroene lagune in een halve krater, met een zwart strand en roodbruine rotsen eromheen. De groene kleur komt van algen in het water. Vanaf het uitzichtpunt boven de lagune heb je het mooiste zicht, maar naar het meer zelf mag je niet afdalen.
Aan de andere kant van het dorp begint een wandelpad door de lavavelden, en dat vonden wij eigenlijk nog veel mooier. Je maakt de wandeling zo lang als je wilt, of loopt een rondje terug. Onderweg kom je langs lavagrotten en een zwart strandje, en tussen de rotsen bloeiden bloemen. Het pad is ruw en rotsachtig, dus trek echt stevige schoenen aan.
Kom aan het eind van de middag naar El Golfo, dan eet je bij zonsondergang in een van de restaurants aan de kust.
#6 Los Hervideros: waar de oceaan door de lava kolkt
Een paar kilometer ten zuiden van El Golfo beukt de oceaan tegen een kust van gestolde lava. Bij Los Hervideros, de kokers, heeft de zee in de loop der eeuwen gangen en grotten in het gesteente uitgeslepen. Bij hoge golven spuit het water door de gaten omhoog en schuimt het meters hoog tegen de rotsen.
Het is een toeristische stop, met een grote parkeerplaats en bussen die af en aan rijden. Toch vonden wij het indrukwekkend. Via paadjes en trapjes loop je tussen de spleten door en kom je dicht bij het geweld. Hekken zijn er niet overal, dus houd kinderen goed vast.
#7 Salinas de Janubio en Playa de Montaña Bermeja: zoutpannen en zwart zand
Rij je van Los Hervideros verder naar het zuiden, dan zie je beneden je een lappendeken van rechthoekige vakken. De Salinas de Janubio zijn de grootste zoutpannen van de Canarische Eilanden, aangelegd in een oude lagune, en er wordt nog altijd zout gewonnen. Vanaf de weg heb je het mooiste uitzicht, zeker als de pannen in de namiddagzon roze en wit kleuren.
Wij reden er langs en gingen naar het strand ernaast, Playa de Janubio: een ruig zwart strand waar je eerder komt om naar de golven te kijken dan om te zwemmen. Iets noordelijker ligt Playa de Montaña Bermeja, onder een roestrode vulkaan. Daar zaten we bij zonsondergang, terwijl de kinderen over het zwarte zand renden en stenen verzamelden.
Zwemmen is aan deze kust geen goed idee: de stroming is sterk en de golven zijn hoog.
#8 Yaiza: het witte dorp aan de rand van de lava
Yaiza ligt waar de lavavelden van Timanfaya ophouden, en het dorp is een van de best bewaarde van het eiland. Witte huizen met groene deuren, een kerk uit de achttiende eeuw en tuinen vol bougainville. De uitbarsting van 1730 kwam hier tot vlak voor het dorp.
Op het pleintje drink je een koffie, en in Jardines La Era eet je in een oud boerenhuis dat César Manrique verbouwde tot restaurant. Een fijne stop op weg van of naar Timanfaya.
#9 Playa Blanca, Marina Rubicón en de Montaña Roja
Playa Blanca is de zuidelijkste badplaats van Lanzarote, met een lange boulevard en de jachthaven Marina Rubicón. Rond de haven vind je restaurants en winkeltjes, en op woensdag en zaterdag een markt. Vanaf de boulevard zie je bij helder weer Fuerteventura liggen.
Boven de badplaats rijst de Montaña Roja op, een rode vulkaankegel die je in anderhalf tot twee uur heen en terug beklimt. Vanaf de kraterrand kijk je uit over de zuidpunt, de zoutpannen en de oceaan. Even buiten de haven staat het Castillo de las Coloradas, een achttiende-eeuwse uitkijktoren tegen piraten.
#10 Papagayo: de mooiste baaien van Lanzarote
Over een lange stoffige weg rij je het natuurgebied Los Ajaches in, en achter de laatste heuvel liggen ze ineens: een rij zandbaaien tussen gele rotsen, met water dat van turquoise naar donkerblauw kleurt. Bij de slagboom betaal je een kleine bijdrage per auto. Verder is er weinig: een strandrestaurant en een paar parkeerterreinen.
Het bekendste baaitje, Playa de Papagayo, zag er van bovenaf prachtig uit, maar beneden was het overdag behoorlijk vol. Wij liepen door naar Caleta del Congrio, aan de andere kant van de kaap. Dat strand is breder, rustiger en heeft een rotsboog aan de rand. Je ziet er ook naturisten, voor wie dat wil weten.
Neem water, eten en schaduw mee, want je loopt al snel een stukje vanaf de parkeerplaats. Wil je de baaien vanaf zee zien, dan vaar je ernaartoe met een catamaran vanuit Playa Blanca of Puerto del Carmen.
→ Vaar met een catamaran langs de stranden van Papagayo
→ Ontdek de 12 mooiste stranden van Lanzarote
De mooiste plekken in het midden
#11 La Geria: wijnstokken in zwarte kuilen
Tussen Yaiza en San Bartolomé rijd je door het vreemdste wijngebied dat we ooit zagen. In La Geria staat elke wijnstok in een eigen kuil in het zwarte vulkanische grind, met een halfrond muurtje van lavasteen ertegen. De as houdt het weinige vocht vast, het muurtje beschermt tegen de wind. Duizenden van die kuilen naast elkaar geven een landschap dat eruitziet als een kunstwerk.
Langs de weg liggen bodega’s waar je de Malvasía proeft, de bekendste druif van het eiland. Met de kinderen deden we geen proeverij, maar we stopten wel bij Bodega Stratvs. Daar staat het hele jaar een grote Canarische kerststal, een miniatuurdorp vol figuurtjes waar de kinderen niet weg te slaan waren. Wie meer wil weten over de wijnbouw, kan bij El Grifo terecht, een van de oudste bodega’s van de Canarische Eilanden, met een klein wijnmuseum.
#12 Monumento al Campesino: een eerbetoon aan de boeren
Precies in het midden van het eiland staat een wit beeld van op elkaar gestapelde watertanks en scheepsonderdelen. Het Monumento al Campesino is een ode van César Manrique aan de boeren van Lanzarote, die in dit droge landschap toch iets wisten te verbouwen.
Naast het monument ligt de Casa Museo del Campesino, een verzameling witte boerenhuizen rond een binnenplaats. Wij liepen er een tijdje rond, langs werkplaatsen en een oude keuken, en keken binnen in het restaurant dat in een ronde krater onder de grond ligt. De toegang is gratis, dus het is een makkelijke stop als je toch in de buurt bent.
#13 Las Grietas: wandelen door een spleet in de lava
Boven Puerto del Carmen, aan de voet van de Montaña Blanca, is een oude lavastroom opengescheurd. In Las Grietas loop je door een smalle kloof met gelaagde wanden in oranje en grijs, soms zo nauw dat je zijwaarts moet. Het is kort en makkelijk te vinden, langs de weg naar San Bartolomé.
Bekend is het zeker. We kwamen er veel andere Nederlanders tegen, en ook een fotoshoot. Toen wij er waren hing er calima, waardoor de rotsen een warme gloed kregen. Kom vroeg of laat voor het mooiste licht en de minste mensen.
#14 Fundación César Manrique: wonen in lavabellen
In Tahíche, aan de rand van een lavastroom, bouwde César Manrique eind jaren zestig zijn eigen huis. Van boven zie je een wit huis zoals alle andere op het eiland. Daaronder verbond hij vijf natuurlijke lavabellen met gangen tot een woonkamer, een slaapkamer en een zwembad tussen het zwarte gesteente.
Het huis is nu de Fundación César Manrique, met zijn schilderijen en werk van bevriende kunstenaars. Van bel naar bel lopen is een bijzondere ervaring. Tegelijk kregen we er een dubbel gevoel bij: het is ook het huis van een rijke kunstenaar met een luxueus leven tussen de jetset, en zo wordt het ook gepresenteerd. Mooi om te zien, maar wat ons betreft niet de belangrijkste stop van het eiland.
Wil je alle Manrique-plekken op één dag zien, zonder zelf te rijden? Dan is er een dagtour die de Fundación combineert met het Monumento al Campesino, de Mirador del Río, de cactustuin en Jameos del Agua.
→ Ontdek het werk van César Manrique tijdens een dagtour
#15 Teguise: de oude hoofdstad
Tot halverwege de negentiende eeuw was Teguise de hoofdstad van Lanzarote, en dat zie je nog altijd. Kinderkopjes, herenhuizen met houten balkons, kloosters en de grote kerk Nuestra Señora de Guadalupe. Wij liepen door het oude centrum op een rustige doordeweekse dag, en dan voelt het als een slaperig dorp.
Op zondag is dat heel anders. Dan vult de bekendste markt van het eiland de straten met honderden kraampjes en bussen vol bezoekers. Boven het stadje staat het Castillo de Santa Bárbara op de rand van een vulkaan, met een klein piratenmuseum. Wij zagen het alleen van een afstand, maar het uitzicht over het eiland schijnt er de moeite waard te zijn.
#16 LagOmar: een huis in de rotswand
In het dorp Nazaret, vlak bij Teguise, ligt een van de vreemdste huizen van Lanzarote. LagOmar is gebouwd in en tegen een oude steengroeve, met trappen, tunnels, terrassen en een zwembad dat in de rots lijkt te zijn uitgehouwen. Het idee kwam van César Manrique.
Volgens het verhaal kocht acteur Omar Sharif het huis in de jaren zeventig en verloor hij het niet veel later bij een potje bridge. Of dat klopt, weet niemand zeker. Tegenwoordig is het een museum met een restaurant, en je dwaalt er een uur rond tussen de doorgangen.
#17 Ciudad Estratificada: een versteende stad
Langs de weg tussen Teguise en Guatiza ligt een veld vol grillige rotsen dat de bijnaam versteende stad heeft gekregen. In de Ciudad Estratificada hebben wind en regen lagen vulkanische as uitgesleten tot torentjes, bogen en gangetjes die op ruïnes van een oude stad lijken.
Wij kwamen er bij zonsondergang en zagen de rotsen langzaam oranje kleuren. Er zijn geen bordjes of paden: je parkeert langs de onverharde weg en zoekt zelf je weg tussen de formaties. Het gesteente is zacht, dus klim niet op de dunne randen.
De mooiste plekken in het noorden
#18 Tenesar: een gehucht aan de woeste kust
Aan het einde van een smalle weg ten noorden van Tinajo ligt Tenesar, een handvol huisjes tegen een kust van zwarte lava. Er is geen strand, geen café en meestal niemand. Wel beukt de oceaan hier tegen de rotsen, met daarachter de vulkanen van het natuurpark Los Volcanes.
We liepen er langs de kust terwijl de kinderen naar de golven keken. De volgende ochtend ging Sebastiaan paragliden vanaf de heuvels erboven, en vanuit de lucht zag hij hoe de oude lavastromen hier de zee in liepen. Zin om zelf te vliegen? Bij een tandemvlucht stuurt een ervaren piloot, en zweef jij boven de kust en de vulkanen. Ervaring heb je niet nodig.
→ Maak een tandemvlucht boven de vulkanen van Lanzarote
#19 Famara: een surfdorp onder hoge kliffen
Caleta de Famara is een dorp van zandstraatjes, lage witte huizen en surfplanken tegen de muren. Erachter rijzen de kliffen van de Risco de Famara honderden meters omhoog, en ervoor ligt een strand van kilometers lang. Hier waait het bijna altijd, en daarom is het de surfhoofdstad van het eiland.
Wij liepen lange stukken over het strand en lazen een boek in het zand terwijl de surfers op de golven wachtten. Daarna ploften we neer bij een hip koffietentje in het dorp. Zwemmen is hier niet aan te raden: de golven zijn hoog en de stroming is sterk.
#20 Haría: het dal van de duizend palmen
Na het kale zuiden voelt Haría als een oase. Het dorp ligt in een dal vol palmen, met witte huizen eromheen en een plein onder grote bomen. Op dat plein is een wekelijkse markt met kaas, honing, keramiek en kunst. Wij slenterden er een ochtend rond, en Sebastiaan liep vanuit het dorp een pad omhoog naar de bergkam, met uitzicht over de kliffen van Famara.
In Haría staat ook het huis waar César Manrique zijn laatste jaren woonde. Zijn atelier en woonkamer zijn nog ingericht alsof hij net even weg is.
#21 Mirador del Río en het gratis uitzicht over La Graciosa
Hoog op de noordpunt van de Risco de Famara bouwde César Manrique de Mirador del Río, een uitzichtpunt dat je van buiten nauwelijks ziet. Achter grote ramen kijk je bijna vijfhonderd meter naar beneden, over de zeestraat naar het eilandje La Graciosa en de kleine eilanden erachter. Het is een van de bekendste plekken van Lanzarote, en je betaalt er entree.
Wij lieten de Mirador liggen en reden naar het begin van het wandelpad naar Playa del Risco, niet ver daarvandaan. Vanaf de rand bij de parkeerplaats heb je hetzelfde uitzicht, gratis en met de wind in je gezicht. Sebastiaan liep het steile pad helemaal af naar het lege strand diep beneden, met La Graciosa aan de overkant. De klim terug duurde een stuk langer dan de afdaling. Met kinderen blijf je beter boven.
#22 Órzola en Caletón Blanco: rotspoelen bij eb
Órzola is het haventje in het uiterste noorden, waar de boot naar La Graciosa vertrekt. Langs de kust vonden we een zeegrot die je alleen bij eb bereikt, met zwarte lavawanden en het geluid van de branding.
Net ten zuiden van het dorp ligt Caletón Blanco, een plek waar wit zand tussen zwarte lava ligt. Bij eb blijven er ondiepe poelen met helderblauw water achter, waar kinderen naar krabbetjes en visjes kunnen zoeken. Voor ons was het te fris om te zwemmen, maar op een warme dag kun je hier makkelijk een middag blijven. Kijk wel even naar het getij voordat je naar het noorden rijdt.
#23 Jameos del Agua: een grot met een concertzaal
Jameos del Agua was het eerste project van César Manrique op het eiland om natuur en toerisme te combineren, gelegen in een deel van een lavatunnel waarvan het plafond is ingestort. Je daalt een trap af naar een ondergronds meer waarin witte krabbetjes leven. Ze zijn blind en komen nergens anders ter wereld voor. Verderop liggen een wit zwembad tussen de zwarte rotsen en een concertzaal in de grot.
Ik ging er met onze dochter naartoe, meteen bij opening. Het is mooi gemaakt, dat zeker, maar de hype en de prijs vonden we het niet helemaal waard. Je bent er vrij snel doorheen, en het wordt al snel druk met touringcars. Het tweede deel, met het museum, sloegen we over. Op de officiële site van Jameos del Agua vind je ook de avondconcerten, en dan is de grot op zijn mooist.
→ Bezoek Jameos del Agua en Cueva de los Verdes in één tour
#24 Cueva de los Verdes: een kilometer door een lavatunnel
Een paar honderd meter landinwaarts ligt een ander deel van dezelfde tunnel, die duizenden jaren geleden ontstond bij een uitbarsting van de Monte Corona. In Cueva de los Verdes loop je met een gids ongeveer een kilometer door gangen en zalen op verschillende niveaus, in rood en oker licht. Eeuwenlang verstopten bewoners zich hier voor piraten.
Aan het eind wacht een optische illusie die we niet gaan verklappen. Kaartjes koop je alleen online, voor een vast tijdstip, via de officiële site van Cueva de los Verdes. Een wandelwagen laat je in de auto: er zijn trappen en lage stukken.
#25 Jardín de Cactus: de laatste tuin van Manrique
In Guatiza, tussen de cactusvelden waar vroeger luizen voor rode verfstof werden gekweekt, maakte César Manrique van een oude steengroeve zijn laatste grote werk. In de Jardín de Cactus staan ongeveer 4.500 cactussen van honderden soorten op terrassen rond een amfitheater, met een witte windmolen erboven.
Van kleine bolletjes tot zuilen die hoger zijn dan een huis: zelfs wie niets met planten heeft, vindt het een bijzonder gezicht. Reken op een uur, en houd kleine kinderen aan de hand.
#26 Arrieta en Punta Mujeres: rust aan de oostkust
Arrieta is een klein vissersdorp met witte huisjes, een paar visrestaurants en het zandstrand Playa de la Garita. We stonden er een paar dagen vlak bij het strand en het was een van de meest ontspannen plekjes van de hele reis. Geen boulevard, geen souvenirwinkels, gewoon een dorp aan zee.
In het naastgelegen Punta Mujeres zijn natuurlijke zwembaden tussen de lavarotsen gemaakt, met trapjes het water in. Bij rustig weer zwem je er beschut tussen de visjes, bij hoge golven spoelt de zee eroverheen.
De mooiste plekken in het oosten
#27 Costa Teguise: Playa Jablillo en Las Cucharas
Costa Teguise is de rustigste van de drie grote badplaatsen, en wat ons betreft de fijnste met kinderen. Playa Jablillo is een beschutte baai achter golfbrekers. Bij eb is het water zo ondiep dat het een groot peuterbad lijkt, met kleine visjes rond je enkels.
Een stuk noordelijker ligt Playa de las Cucharas, het grote strand van de badplaats, waar windsurfers over het water scheren. We liepen er over de boulevard en kwamen later terug voor het strand zelf. Aan de zijkant vonden we een klein baaitje waar we rustig konden zitten.
De hoofdstad staat op weinig lijstjes, maar loop er gerust een ochtend rond. Rond de Charco de San Ginés, een lagune midden in de stad, dobberen vissersbootjes voor witte huizen en terrasjes. Op een eilandje voor de kust ligt het Castillo de San Gabriel, dat je via een stenen brug bereikt.
Aan de rand van de stad staat het Castillo de San José, een fort uit de achttiende eeuw. Manrique verbouwde het tot museum voor moderne kunst, met een restaurant waarvan de ramen uitkijken over de haven. Wij waren in Arrecife tijdens carnaval, en dan is de hele stad een feest, met muziek, verklede families en een grote avondoptocht.
#29 Puerto del Carmen en Puerto Calero: stranden en een jachthaven
Puerto del Carmen is de grootste badplaats van Lanzarote, met een lange boulevard langs Playa Grande. Het is druk en toeristisch, maar rond de oude haven en het kleine strand Playa Chica is het gezellig. Hier brachten we onze laatste stranddagen door, voor de overtocht terug naar het vasteland.
Een paar kilometer verder ligt Puerto Calero, een verzorgde jachthaven met restaurants aan het water. Van hieruit vertrekt de onderzeeër waarmee we met de kinderen langs scheepswrakken voeren. Reis je met kinderen, dan lees je in ons artikel over Lanzarote met kinderen hoe dat ging, en wat we nog meer met ze deden.
→ Ontdek de 22 leukste tips voor Lanzarote met kinderen
Bonustip: dagtrip naar La Graciosa
#30 La Graciosa: een eiland zonder asfalt
Vanaf de kliffen in het noorden zie je La Graciosa liggen, en vanuit Órzola vaar je er in ongeveer een halfuur naartoe. Sinds 2018 is het officieel het achtste Canarische Eiland. Er zijn geen geasfalteerde wegen, alleen zandpaden, een havendorp met witte huizen en een paar lege stranden zoals Playa de las Conchas en Playa Francesa.
Op het eiland huur je een fiets of neem je een terreinwagen naar een van de stranden. Buiten het dorp Caleta de Sebo zijn er geen voorzieningen, dus neem genoeg water en zonnebrand mee. Zelf kwamen we er niet aan toe, maar vanaf de rand van de Risco de Famara zag het er prachtig uit.
→ Maak een dagtrip naar La Graciosa
Bezienswaardigheden van Lanzarote met de auto: onze route in vier dagen
Op Lanzarote rijd je nooit lang, dus met vier dagen zie je de meeste bezienswaardigheden zonder te haasten. Zo zouden wij het doen.
Dag 1: het zuiden en westen. Begin vroeg bij de Montañas del Fuego in Timanfaya, met een tijdslot in de ochtend. Rij daarna via Yaiza naar El Golfo voor de lunch, stop bij Los Hervideros en de zoutpannen van Janubio en eindig met de zonsondergang bij Playa de Montaña Bermeja.
Dag 2: Papagayo en Playa Blanca. Neem een stranddag in de baaien van Papagayo, beklim aan het eind van de middag de Montaña Roja en eet ’s avonds bij Marina Rubicón.
Dag 3: het midden. Rij door La Geria met een stop bij een bodega, loop rond bij het Monumento al Campesino en bezoek de Fundación César Manrique. Sluit af in Teguise en bij de Ciudad Estratificada, op tijd voor de zonsondergang.
Dag 4: het noorden. Begin bij opening in Jameos del Agua of Cueva de los Verdes, kijk vanaf de kliffen uit over La Graciosa en lunch in Haría. ’s Middags zoek je bij eb de rotspoelen van Caletón Blanco op, of je zwemt in Punta Mujeres. De Jardín de Cactus pak je mee op de terugweg.
Heb je meer tijd? Plan dan een extra dag voor Caldera Blanca en El Cuervo, of voor een dagtrip naar La Graciosa.
Meer tips voor je reis naar Lanzarote
Onze tipNog niet gevonden wat je zoekt? Bekijk alle hotels op Lanzarote op Booking
Zelf bepalen waar je stopt? Huur een auto bij Sunny Cars. Alles is al verzekerd, dus geen gedoe aan de balie.
Liever alles geregeld? Kies een bijzondere reis bij Eliza was here of een zonvakantie bij TUI.
Nog geen vlucht? Vergelijk vliegtickets naar Lanzarote.
Lanzarote van bovenaf, zoals wij tijdens onze tandemvlucht? Boek paragliding en andere tours bij GetYourGuide.
Ontdek al onze blogs over Lanzarote
