Rotswanden van driehonderd meter, baaien waar je urenlang alleen bent en kastelen die al eeuwen met hun voeten in zee staan. De Wild Atlantic Way slingert langs de complete westkust van Ierland, van Kinsale tot het schiereiland Inishowen, en geldt als een van de langste bewegwijzerde kustroutes ter wereld.
Wij reden een groot deel ervan met de kinderen, van Kinsale tot Sligo. We kregen storm, een onverwachte hittegolf, een stuk of vijftien reuzenhaaien vlak onder de kust en vooral heel veel regen. Die regen viel ons zwaar, en halverwege hebben we de reis zelfs ingekort. Toch liggen hier een paar van onze mooiste herinneringen aan Ierland.
In deze blog lees je wat de Wild Atlantic Way is, hoe je de route aanpakt en welke 18 stops wij het mooist vonden, van zuid naar noord.
Wat is de Wild Atlantic Way?
De Wild Atlantic Way is een toeristische autoroute van ongeveer 2.500 kilometer langs de Ierse westkust. Hij loopt door negen graafschappen, van Kinsale in County Cork tot het dorpje Muff op Inishowen in Donegal, vlak bij de grens met Noord-Ierland. De route bestaat sinds 2014 en is eigenlijk een aaneenschakeling van bestaande wegen: van provinciewegen tot paadjes waar met moeite één auto over past.
Een kaart heb je nauwelijks nodig. Overal langs de weg staan blauwe borden met een witte golflijn, met een N of een S erop voor de richting noord of zuid. Onderweg liggen 188 Discovery Points, uitkijkpunten en stops die het bekijken waard zijn, vaak met een parkeerplaatsje en een informatiebord.
Vijftien daarvan zijn Signature Discovery Points, de absolute toppers van de route. Daar horen onder meer Mizen Head, de Cliffs of Moher, Keem Bay op Achill en Downpatrick Head bij.
Waar staat de Wild Atlantic Way om bekend?
De Wild Atlantic Way staat bekend om zijn ruige kliffen, lege stranden en de enorme afwisseling langs de oceaan. In een paar dagen rijd je van kleurrijke vissersstadjes naar kale kalksteen, veenmoerassen en bergen die tot in zee lopen.
De Cliffs of Moher zijn de bekendste kliffen, maar de Kerry Cliffs, de rotswanden bij Portacloy en Slieve League in Donegal maken minstens zoveel indruk. Op veel plekken sta je zonder hek aan de rand, met alleen de wind en de meeuwen om je heen.
Tussen die kliffen liggen stranden die je in Ierland niet verwacht. Barley Cove en Derrynane hadden in de zon net zo goed in Zuid-Europa kunnen liggen, en op Inny Beach en Rinroe kwamen we bijna niemand tegen.
Geschiedenis ligt langs de hele route, van kasteelruïnes als Carrigafoyle en Ballycarbery tot het eeuwenoude klooster op Skellig Michael en tekens uit de Tweede Wereldoorlog op de kliffen van Mayo.
Vaak zijn het de kleine dingen die deze route zo ontzettend fotogeniek maken. Schapen die midden op de weg liggen, bermen vol wilde bloemen, hellingen vol roze rododendrons en in elk dorp wel een pittoreske tea room met scones. Die scones werden voor ons de rode draad van de reis.
Tips voor de Wild Atlantic Way
Hoeveel dagen heb je nodig voor de Wild Atlantic Way?
Voor de hele Wild Atlantic Way heb je minstens twee tot drie weken nodig. Met minder tijd zit je vooral in de auto, want hoge snelheden haal je op deze wegen niet. Kies dus liever een stuk van de route uit en neem daar de tijd voor.
Met een week rijd je het zuidelijke stuk, van Kinsale via West Cork naar Kerry en Dingle. Met twee weken haal je Galway of zelfs Mayo. Wij deden ruim twee weken over het stuk van Kinsale tot Sligo, inclusief een paar regendagen waarop we weinig deden, en hadden zonder moeite nog een week kunnen vullen.
→ Ontdek de perfecte roadtrip door Ierland in 10 stops
Wat is de beste reistijd voor de Wild Atlantic Way?
Mei tot en met september is de beste reistijd voor de Wild Atlantic Way. Het blijft dan tot laat op de avond licht, en in het voorjaar kleuren wilde bloemen en rododendrons hele hellingen. In de zomervakantie is het het warmst, maar dan staan er ook rijen auto’s bij de Cliffs of Moher en op de Ring of Kerry.
Garantie op mooi weer krijg je hier nooit. Het weer komt rechtstreeks van de oceaan en kan binnen een uur omslaan. Wij hadden in Kerry een paar dagen ruim dertig graden en daarna vooral regen. Veel regen. Met twee kleine kinderen zaten we meer binnen dan ons lief was, en in Galway besloten we de reis in te korten. Houd daarom een paar dagen speling in je planning en bedenk vooraf wat je op een natte dag wilt doen, zoals een museum, een pub of een workshop.
Waar begin je met de Wild Atlantic Way?
De meeste mensen beginnen in het zuiden, in Kinsale. Vanaf het vliegveld van Cork, waar je vanuit Nederland rechtstreeks naartoe vliegt, rijd je daar in een halfuurtje heen. Vlieg je op Dublin, dan ben je in een paar uur aan de westkust, in Cork of Galway. Aan de westkust zelf liggen ook de vliegvelden van Shannon en Knock, handig als je alleen het middelste stuk wilt rijden.
Onze tip: huur je auto via Sunny Cars. Daar zitten alle verzekeringen gewoon in de prijs, dus hoef je aan de balie niets meer bij te kopen.
Welke kant rijd je de Wild Atlantic Way?
De route is in beide richtingen bewegwijzerd. Wij reden de hele reis met de klok mee, langs de westkust dus van zuid naar noord. Dat beviel goed: je begint met de lieflijke stadjes van West Cork en het landschap wordt steeds ruiger en leger naarmate je noordelijker komt. Het wildste stuk, Donegal, bewaar je zo voor het laatst.
Hoe is het om te rijden langs de Wild Atlantic Way?
In Ierland rijd je links, en dat went sneller dan je denkt. Lastiger zijn de wegen zelf. Veel stukken zijn smal en bochtig, met stenen muurtjes of hagen tot aan het asfalt, en op de kleinste weggetjes moet je af en toe achteruit om een tegenligger te laten passeren. Reken op een lage gemiddelde snelheid en kies een niet te grote auto.
Wij reden met onze camper van zes meter en kwamen overal doorheen, al hielden we op een paar kustweggetjes wel even de adem in. Op de Ring of Kerry rijden de touringcars tegen de klok in. Ga je de andere kant op, zoals wij, dan komen ze je tegemoet en sukkel je er niet urenlang achteraan.
→ Lees alle tips voor auto huren en rijden in Ierland
→ Lees alle tips voor Ierland met de camper
Waar te verblijven langs de Wild Atlantic Way?
Goede plekken om een paar nachten te blijven zijn Kinsale, Kenmare (voor de Ring of Kerry), Portmagee (voor de Skellig Ring), Dingle, Doolin (voor de Cliffs of Moher en de Burren), Galway, Westport (voor Achill en Mayo) en Sligo. Slaap het liefst twee nachten op dezelfde plek, dan hoef je niet elke ochtend je tassen weer in te pakken.
Onze favoriete adressen, van zuid naar noord:
#1 Giles Norman Gallery & Townhouse combineert een handvol kamers met een fotogalerie op de begane grond, vol zwart-witwerk van Giles Norman. Haven en restaurants liggen op een paar minuten lopen.
#2 Brook Lane Hotel is een klein, persoonlijk hotel aan de rand van Kenmare, waar de Ring of Kerry en de kust van Beara samenkomen. Het centrum met zijn pubs is op loopafstand.
#3 The Moorings ligt aan de haven van Portmagee, het vissersdorpje waar de boten naar de Skelligs vertrekken. De Kerry Cliffs liggen op een paar minuten rijden, en de Skellig Ring begint bij de voordeur.
#4 Castlewood House kijkt uit over de baai van Dingle en ligt op een paar minuten lopen van het centrum. Fijn om na een dag op de Slea Head Drive nog even een pub in te duiken.
#5 Hotel Doolin is een handige basis voor de Cliffs of Moher en de Burren. Over het kustpad wandel je vanuit Doolin naar de kliffen, en ’s avonds zit je zo in een pub met livemuziek.
#6 The g Hotel in Galway valt op met zijn uitbundige interieur van hoedenontwerper Philip Treacy, vol roze, paars en spiegels. Na een natte dag is de spa een fijne plek om op te warmen.
#7 The Wyatt Hotel is een klassiek hotel midden in Westport, een levendig marktstadje met pubs en winkeltjes. Achill Island en de lege noordkust van Mayo zijn van hieruit goed te doen.
#8 The Glasshouse is met zijn glazen gevel het opvallendste gebouw aan de rivier in Sligo. Benbulben en de Gleniff Horseshoe liggen op ongeveer een halfuur rijden.
De 18 mooiste stops langs de Wild Atlantic Way
Dit zijn onze 18 favoriete stops, van zuid naar noord, in de volgorde waarin je ze tegenkomt als je met de klok mee rijdt.
#1 Kinsale en Old Head of Kinsale: het begin van de route
Je eerste kilometers van de route rijd je vanuit Kinsale, een vissersstadje vol pastelkleurige huizen dat bekendstaat om zijn visrestaurants. Wij troffen het niet: de wolken hingen laag boven de jachthaven en de gevels zagen er een stuk grauwer uit dan op de ansichtkaarten. Een poging om over het kustpad naar het stervormige Charles Fort te lopen strandde halverwege, toen het opnieuw begon te gieten.
Ten zuiden van het stadje loopt de Old Head of Kinsale als een lange vinger de oceaan in. Sinds de jaren negentig ligt op het grootste deel een privégolfbaan, waardoor je het puntje met de vuurtoren niet kunt bereiken. Wij reden door tot het golfresort en keken van daaruit over de kliffen. Ook met regen op de voorruit een mooie eerste stop.
→ Ontdek de 11 leukste dingen om te doen in Cork
#2 Clonakilty en Red Strand: scones en een strand dat bij eb groeit
Een dag later scheen eindelijk de zon, en dat maakte van Clonakilty meteen ons favoriete plaatsje in Cork. Boven de straten hingen slingers met vlaggetjes, de terrassen zaten vol en tussen de gekleurde gevels zaten kleine winkeltjes. In een tea room die van buiten helemaal roze is, deelden we met z’n vieren één grote schaal scones met jam en room. De kinderen sloten de middag af in de speeltuin.
Vlak buiten het centrum ligt Red Strand. Bij hoog water is het een bescheiden baai, maar zodra het eb wordt, komt er een enorme vlakte zand tevoorschijn. De kinderen renden er de hele ochtend de golven in en uit. Iets verderop vind je het wildere Dunworly Beach, dat bij hoogwater bijna volledig verdwijnt.
#3 Mizen Head: het zuidwestelijkste puntje van Ierland
Het uiterste zuidwesten van Ierland voelt als het eind van de wereld. Vanaf de parkeerplaats van Mizen Head daal je via trappen en paadjes af naar een betonnen brug die over een diepe kloof is gespannen. Aan de overkant staat het voormalige signaalstation, vastgeklemd op de laatste rotsen voor de oceaan. Wij hingen over de reling om de golven te zien, en precies toen dook er een dolfijn op.
Van die brug hadden we al veel foto’s gezien, maar het museumpje in het station bleek een leuke bonus. Aan de hand van oude spullen en verhalen zie je hoe de wachters hier woonden en schepen waarschuwden voor deze verraderlijke kust. Brug, paden en station vallen onder een bezoekerscentrum met een entreeprijs, en kennen dus ook een openings- en sluitingstijd. Dat wisten wij vooraf niet, dus wij stonden rond zonsondergang voor een dichte deur. Gelukkig konden we de volgende ochtend voor een herkansing.
#4 Barley Cove: het mooiste strand van onze reis
Op de weg naar Mizen Head kom je over een heuvel en ligt de uitgestrekte Barley Cove onder je: een witte zandvlakte met duinen en een riviertje dat zich in lussen naar de zee kronkelt. Het zag er zo exotisch uit dat we even moesten nadenken in welk land we waren. Van alle stranden van deze reis vonden we dit het allermooiste.
Eigenlijk was het alleen bedoeld als lunchpauze. We picknickten in het gras boven de baai, maar liepen daarna nog even naar het zand. Een drijvende brug over de lagune brengt je normaal gesproken droog naar het andere strand, en bij laag water kun je ook gewoon door het ondiepe water lopen.
#5 Derrynane Beach en Inny Beach: tropische stranden in Kerry
In Kerry sloeg het weer om, maar dan juist de warme kant op. Op mijn verjaardag in Sneem wees de thermometer 31 graden aan, en we wachtten tot een uur of vijf voordat we naar Derrynane Beach gingen. Het wachten was het waard. Een lange boog wit zand, water zo helder als in een zwembad en rotsen waar de kinderen op konden klimmen. We gingen het water in en bleven tot de zon bijna onder was.
Bij eb loop je vanaf het strand naar Abbey Island, een eilandje met de resten van een oude abdij en een begraafplaats. Het park achter het strand hoort bij Derrynane House, waar de Ierse voorvechter Daniel O’Connell woonde.
Een eindje verder naar het noorden ligt Inny Beach, een lang strand waar je meestal niemand ziet. Bij ons ging dat de eerste avond niet op: er werd een film opgenomen, met paarden, crew en al, en ineens liep het er vol met mensen. De ochtend erna was iedereen vertrokken en hadden we het strand helemaal voor onszelf.
→ Ontdek de 10 mooiste stops aan de Ring of Kerry
#6 Kerry Cliffs en de Skellig Ring: uitzicht op Skellig Michael
Vanaf Portmagee kun je een extra lusje rijden: de Skellig Ring. De weg is smaller dan de Ring of Kerry, er rijden geen bussen en wat ons betreft is het landschap er nog mooier. Alleen de Coomanaspig Pass is een flinke klim, steil en smal, maar ook met onze camper kwamen we er gewoon over. Het hoogtepunt van die lus zijn de Kerry Cliffs, een rotswand die ruim driehonderd meter recht naar beneden valt. In de brandende zon liepen we naar de uitkijkpunten, en wat ons betreft doen ze niet onder voor de Cliffs of Moher. Je bent er niet alleen, maar van drukte is geen sprake.
Op zee zie je de twee Skellig-eilanden liggen, scherp als haaientanden, en dichter bij de kust Puffin Island. Op het grootste eiland, Skellig Michael, leefden ruim duizend jaar geleden monniken in hutjes van opgestapelde stenen, hoog op de rots en alleen bereikbaar via honderden traptreden. Een landing is alleen in de zomer mogelijk, met een paar boten per dag en niet met kinderen onder de twaalf. Om het eiland heen varen kan wel.
→ Bekijk de boottocht rond Skellig Michael vanuit Portmagee
#7 Ballycarbery Castle: kasteelruïne in het avondlicht
Het fijnste moment van onze dagen in Kerry beleefden we bij Cahersiveen. Daar staat Ballycarbery Castle, een ingestorte burcht die bijna helemaal is overwoekerd door klimop, tussen de weilanden aan de rand van het water. De ruïne staat op privégrond, en borden bij de ingang vertellen je wat er is toegestaan.
Naast het kasteel ligt een ondiep wad dat bij laag water bijna leegloopt. Terwijl de zon zakte, reden er tractoren overheen naar de schelpdierbanken verderop. Het strandje in de buurt was overdag te vol en te heet geweest, dus pas ’s avonds kwamen we echt tot rust: koffie in de hand, het kasteel in oranje licht.
#8 Slea Head Drive: Minard Castle, Dunmore Head en Coumeenoole
Het Dingle-schiereiland is kleiner dan dat van de Ring of Kerry, maar ruiger, en in veel dorpen hoor je de mensen nog Iers praten. We begonnen op een strand vol ronde keien bij de ruïne van Minard Castle. De kinderen hadden er hun handen vol aan.
Daarna reden we naar het westelijke puntje en volgden we de Slea Head Drive, de kustweg die om de kaap heen draait. Soms is er maar plek voor één voertuig, met aan de ene kant de rotswand en aan de andere kant de zee. Volg daarom de borden en rijd de route met de klok mee. Je passeert stenen hutjes in de vorm van een bijenkorf, en de Blasket Islands liggen bijna steeds in beeld. De Conor Pass, de bergweg van Dingle naar de noordkust, lieten we wel links liggen: voertuigen boven de twee ton mogen er niet over, dus campers ook niet.
Op Dunmore Head sta je op het meest westelijke stukje vasteland van Ierland. Onder de kaap ligt Coumeenoole Beach, een kleine zandbaai omringd door zwarte rotsen, waar de golven flink tekeergaan. Een paadje vanaf het strand brengt je naar boven, waar je het beste zicht op de eilanden hebt. Van dichterbij zie je ze vanaf het water, met een boot uit de haven van Dingle.
→ Bekijk de boottocht langs de Blasket Islands vanuit Dingle
#9 Dunquin Pier: het kronkelpad naar de Blasket-boot
Een paar kilometer verder ligt Dunquin Pier, een van de bekendste fotospots van de Slea Head Drive. Een smal pad slingert hier in scherpe bochten langs de klif naar beneden, naar het steigertje waar de boten naar Great Blasket vertrekken. Het is er behoorlijk toeristisch, maar het uitzicht van bovenaf over het kronkelpad en de rotsen in zee is prachtig.
Great Blasket was tot in de jaren vijftig bewoond. Toen vertrokken de laatste bewoners naar het vasteland, maar hun verhalen leven voort in de boeken die een paar van hen in het Iers schreven.
#10 Carrigafoyle Castle en de ferry over de Shannon
Vlak bij de monding van de Shannon rijst Carrigafoyle Castle op uit het water. De familie O’Connor liet de slanke toren aan het eind van de vijftiende eeuw bouwen om schepen op de rivier te controleren. Bij een beleg in 1580 schoten Engelse troepen er een bres in, en die gapende opening is nog altijd te zien.
We vonden het er zo leuk dat we ’s middags gingen kijken en de ochtend erna nog eens terugkwamen. Een nauwe wenteltrap van steen leidt naar de top, en daar zie je de rivier en de groene velden in alle richtingen.
Een stukje verderop vertrekt in Tarbert de ferry naar Killimer in County Clare. De oversteek duurt maar een minuut of twintig en bespaart je een lange omweg langs Limerick. Goedkoop vonden we hem niet. Een kaartje online kopen is iets voordeliger dan aan de kade betalen, dus wij boekten op de parkeerplaats nog snel op de telefoon.
#11 Cliffs of Moher: indrukwekkend, maar druk
Als kind had ik een boekenlegger met de Cliffs of Moher erop, en sindsdien stond dit beeld voor mij gelijk aan Ierland. Na al die jaren had ik er hoge verwachtingen van. Over een lengte van ongeveer veertien kilometer rijzen de Cliffs of Moher hier tot meer dan tweehonderd meter boven zee.
In het echt viel het tegen. Het stroomde van de mensen en van de regen, en van de kliffen zagen we weinig meer dan een grijze rand. Papegaaiduikers zagen we alleen als stipjes, ver weg op de rotsen. Je koopt bij de parkeerplaats een kaartje per persoon, dat ook toegang geeft tot het bezoekerscentrum en de wandelpaden. Omdat de kliffen zelf openbaar zijn, zie je regelmatig auto’s die hun passagiers net voor de slagboom laten uitstappen.
In het grote bezoekerscentrum kun je gratis een film zien waarin je als zeevogel langs de rotswand zweeft. Dat was voor ons het leukste deel. De kliffen van Kerry en Portacloy maakten op mij meer indruk, en daar hoefden we het uitzicht met veel minder mensen te delen.
Wil je er toch heen, en dat snappen we, ga dan op een droge dag en kom bij voorkeur ’s ochtends vroeg of tegen het eind van de dag. Rustiger is het om vanuit Doolin een stuk over het kustpad te lopen. Je kunt de kliffen ook vanaf zee bekijken, met de boot die vanuit Doolin langs de voet vaart.
→ Bekijk de boottocht langs de Cliffs of Moher vanuit Doolin
#12 The Burren: een maanlandschap met schapen
Ten noorden van de kliffen verandert Clare in een maanlandschap. In The Burren liggen enorme grijze kalksteenvlakten die doorlopen tot de kust, vol scheuren en kieren. Daarin groeien planten die je hier niet zou verwachten: orchideeën, en soorten die je normaal in de bergen of rond de Middellandse Zee vindt.
We parkeerden bij een uitkijkpunt, en Sebastiaan trok met de kinderen het rotsplateau op. Een route volgden ze niet, ze zwierven gewoon rond tussen de spleten en de bloemetjes.
Een van de bekendste plekken in het gebied is de Poulnabrone-dolmen, een grafmonument van rond de vijfduizend jaar oud: een platte deksteen op rechtopstaande stenen, als een tafel voor een reus.
#13 Galway en Kilcolgan: de stad en scones bakken
Galway is de stad waar het westen tot leven komt. In de straatjes van de Latin Quarter, met hun bonte gevels, hoor je overal straatmuzikanten, en ’s avonds speelt er in veel pubs live Ierse muziek. Vanuit Galway bezoek je ook makkelijk de Aran Islands, drie kale eilanden van kalksteen waar Iers nog de dagelijkse taal is. Op Inis Mór huur je een fiets en rijd je tussen kilometers stenen muurtjes door naar Dún Aonghasa, een oeroud fort aan de rand van een klif.
→ Bekijk de dagtrip met de ferry naar Inis Oírr
Wij lieten de stad zelf links liggen. Het regende al dagen, het werd steeds krapper met z’n vieren binnen, en we stonden op het punt om rechtstreeks naar de ferry in Dublin te rijden. Wat ons opvrolijkte, was een workshop net buiten de stad, in Kilcolgan. Kate ontving ons in haar eigen keuken en liet ons met het hele gezin Ierse scones en brown bread bakken (op uitnodiging van GetYourGuide). Alles wat uit de oven kwam, mochten we meteen warm opeten. Voor een regendag kun je je weinig beters wensen.
→ Boek de workshop scones en brown bread bakken bij Kate
We besloten tot een compromis: nog een paar dagen westkust en daarna richting huis. Dat bleek een gouden keuze, want het noordwesten hoorde bij het mooiste wat we in Ierland zagen.
#14 Connemara en Killary Harbour: het wilde westen van Galway
Rijd je vanuit Galway naar het noordwesten, dan kom je in Connemara: veen, meren, kale toppen en een grillige kustlijn met kleine witte baaitjes, met daarboven de bergketen van de Twelve Bens. Veel mensen vinden dit het meest typisch Ierse landschap. Bij het stadje Clifden begint de Sky Road, een korte rondrit hoog langs zee.
Verder naar het noorden staat Kylemore Abbey aan een meer onder beboste hellingen, een neogotisch kasteel dat al meer dan een eeuw door benedictijner zusters wordt bewoond. Op de grens met Mayo snijdt Killary Harbour zestien kilometer het land in, een smalle zeearm die vaak het enige fjord van Ierland wordt genoemd.
→ Bekijk de dagtour door Connemara met Kylemore Abbey
#15 Achill Island en Keem Bay: schapen op de weg
Hoewel Achill Island het grootste eiland van Ierland is, rijd je er zonder boot naartoe: een korte brug verbindt het met het vasteland. Toch heb je meteen het gevoel dat je op een eiland bent. Bomen worden zeldzaam, de bergen kaal, en overal scharrelen schapen vrij rond. Sommige stonden doodleuk in de voortuinen van de bewoners te grazen.
Keem Bay is de parel van het eiland. Je bereikt de baai via een smalle weg die hoog langs de rotsen loopt, en beneden wacht helderblauw water tussen groene heuvels. Op weg erheen kom je bij Keel langs een cirkel van stenen om te mediteren, een waterval en de Cathedral Rocks, grillige rotsen waar de zee met kracht tegenaan slaat. Daar barstte een enorme stortbui los. Kletsnat zochten we beschutting, en onze dochter wist wel wat we nodig hadden: warme chocolademelk. Daar kon geen enkel uitzicht tegenop.
Sebastiaan liet zich niet tegenhouden en beklom in de regen toch nog een stuk van de Croaghaun, vanaf het stuwmeertje Lough Acorrymore. Bij helder weer kijk je vanaf die berg uit op zeekliffen die tot de hoogste van Europa horen. Hij keek vooral tegen een muur van wolken aan.
#16 Portacloy en Rinroe Beach: kliffen en reuzenhaaien
Langs de noordkust van Mayo kom je nauwelijks andere toeristen tegen, en die leegte maakt het hier bijzonder. Een van onze mooiste reisdagen begon bij de Portacloy Cliff Walk. Het is geen lange wandeling, wel een indrukwekkende, langs steile rotswanden en losse rotspilaren in zee. Op de klif ligt in witte stenen het woord ÉIRE, met een nummer ernaast. In de Tweede Wereldoorlog kwamen zulke tekens langs de hele kust, om piloten te laten zien dat ze boven neutraal Ierland vlogen.
Na de lunch sprak een man ons aan. Hij had gezien dat er in de volgende baai, bij Rinroe Beach, reuzenhaaien zwommen. Wij reden er meteen heen en zagen er een stuk of vijftien (basking sharks), urenlang, met hun reusachtige bek open vlak onder het wateroppervlak. Twee keer schoot er eentje helemaal uit het water. Bang hoef je overigens niet te zijn. Deze reuzen worden alleen door de walvishaai in grootte overtroffen, en op hun menu staat niets anders dan plankton.
Ook zonder haaien is Rinroe een mooi strand, met rotsen en grotten om in te kruipen en schapen die nieuwsgierig komen kijken wat je doet.
#17 Downpatrick Head: rotspilaar en blaasgat
Bij Downpatrick Head, een van de Signature Discovery Points, staat vlak voor de klif de rotspilaar Dún Briste in zee. Hij is meer dan veertig meter hoog, en de lagen gesteente lopen er als in een gelaagde taart doorheen. De legende zegt dat Sint-Patrick het stuk met zijn staf van het land sloeg. Het bleef er tijdens ons bezoek zowaar even droog.
Een eindje verderop zie je Poll na Seantainne, een gat in het grasland waar de oceaan door een onderaardse tunnel binnenstroomt. Minstens zo indrukwekkend als de pilaar, vonden wij.
#18 Sligo: Benbulben, Gleniff Horseshoe en Mass Rock
Hij lijkt wel met een mes afgesneden: Benbulben, de beroemdste tafelberg van Ierland, ligt als een enorm rotsblok boven het groene Sligo. Benbulben speelt een rol in het werk van W.B. Yeats, en de dichter koos een kerkhof in de schaduw van de berg als laatste rustplaats. Onze ochtendwandeling onder de steile flanken eindigde doorweekt, en even later was de hele top in de wolken opgelost.
Achter de berg ligt de Gleniff Horseshoe, een weg van ongeveer tien kilometer die in een hoefijzer door een vallei loopt. Rondom rijzen de rotswanden steil op, en van alle kanten storten watervallen naar beneden. Door de regen die bijna de hele dag viel, stonden ze extra hoog. Dit hoort voor ons bij de mooiste natuur die we in Ierland zagen.
Toen we al richting Dublin reden, maakten we nog een tussenstop in het heuvelland ten zuiden van Sligo. Het pad naar een Mass Rock bleek een van onze favoriete wandelingen van de reis. Een Mass Rock is een afgelegen rots die in de zeventiende en achttiende eeuw dienstdeed als geheim altaar, in de tijd dat katholieke vieringen verboden waren. Vlonderpaden en grote keien wisselen elkaar af, met een open landschap tot ver in de verte. Op de terugweg kwam de regen met bakken naar beneden, maar dat deed niets af aan de dag.
Neem in Sligo antimuggenspul mee. Bij windstil weer komen de midges tevoorschijn, piepkleine knutten die bij ons zelfs via de ventilatieroosters in de camper naar binnen kropen.
Bonustip: Donegal, Slieve League en Malin Head
Het noordelijkste stuk van de Wild Atlantic Way loopt door Donegal, het ruigste en leegste deel van Ierland. Hier liggen de kliffen van Slieve League, die met ongeveer zeshonderd meter tot de hoogste zeekliffen van Europa behoren, bijna drie keer zo hoog als de Cliffs of Moher. Een kort pad brengt je naar het uitzichtpunt, en wie durft loopt verder over de smalle bergkam van One Man’s Pass.
Helemaal bovenaan ligt Malin Head op het schiereiland Inishowen, het noordelijkste puntje van het eiland. Vanaf hier is het niet ver meer naar Muff, waar de route eindigt. Wij hebben het noorden deze keer niet gehaald, dus Donegal is het eerste waar we heen gaan als we terugkomen.
→ Ontdek de 20 mooiste bezienswaardigheden van Ierland
→ Ontdek de 20 leukste dingen om te doen in Dublin
Meer tips voor de Wild Atlantic Way
Onze tipNog niet gevonden wat je zoekt? Bekijk alle hotels in Galway, een fijne uitvalsbasis aan de westkust
De westkust rijden? Huur een auto bij Sunny Cars. Alles is al verzekerd, dus geen gedoe aan de balie.
Liever met de camper, net als wij? Huur een camper bij Campervan Planet en word wakker aan zee.
Liever alles geregeld? Kies een fly-drive bij De Jong Intra of een begeleide rondreis bij Djoser.
Nog geen vlucht? Vergelijk vliegtickets naar Dublin, Shannon of Cork.
Ontdek al onze blogs over Ierland
